Relatie en liefde, wat is acceptabel?

De laatste weken krijg ik met name bij telefonische consulten maar ook wel in de praktijk, steeds vaker vragen over de liefde. Wat me opvalt is hoever we willen gaan om ons gelukkig te voelen met diegene waarvan wij (meestal vrouwen) ons in allerlei bochten willen wringen om die liefde verklaard te krijgen. Oftewel we vaak onvoldoende terug krijgen dat wat we geven aan die ander. We hebben vaak een sprookjesachtig verlangen dat we op handen worden gedragen of toch hopen op de bevestiging dat wij alles betekenen voor diegene. Het leven is nu eenmaal geen sprookje en een relatie is vaak hard werken. Maar hoe gaan we daar dan mee om, is dit acceptabel?

Waar we als vrouwen met name tegen aan lopen zijn de volgende punten:

  • De vraag houdt diegene wel echt van mij? Of is dit inmiddels een gewoonte/gewenning?
  • Wil ik wel hetzelfde nog, zitten we nog op 1 lijn?
  • Moet ik doorzetten of voor mezelf een ander pad volgen?

Zo zijn er nog wel meer zaken die ons uiteraard bezig houden, maar vooral dat laatste vinden we wel belangrijk maar het liefst willen we duidelijkheid omdat we deze (nu/nog) niet hebben. De liefde van je leven tegenkomen dat lijkt altijd puur geluk en niet vaak voor te komen in je leven, ik zal je vertellen dat we meerdere soulmates kunnen tegenkomen in verschillende fases van je leven en dat is goed! Je blijft nl. niet hetzelfde en je groeit spiritueel en op liefdesvlak ook enorm. Een voorbeeldje;

Als je jong bent vind je het vaak belangrijk om dingen te ondernemen, het avontuur op te zoeken en leef je zoals het komt. Relaties zijn dan vaak van korte duur en hebben vaak nog geen diepgang (uitzonderingen daar gelaten). Als je wat ouder wordt vind je het belangrijk om huisje, boompje beestje, alles voor elkaar eventueel een gezin stichten en daar weer je volgende fase doorbrengen. Je hoopt dan dat je voor eeuwig en altijd bij diegene blijft en wilt niets liever dan samen oud worden. Deze relaties zijn vaak serieus, duren jaren en hebben een bepaalde stabiliteit, je weet wat je aan elkaar hebt. Maar dan komt het….

Ik wil niemand bang maken of beangstigen, helemaal niet! Wat we merken is dat de wereld verandert, media speelt mee, status speelt mee (dit laatste vooral bij mannen). Andere dingen worden belangrijk en de basis, de thuishaven wordt een sleur, verplichting of zelfs vergeten. Niet alleen mannen hoor, ook vrouwen krijgen te maken met veranderingen op emotioneel vlak en spelen daarin ook een factor. We hunkeren naar dat gevoel weer, wat we al zo lang niet meer hebben gevoeld en het liefst dwingen we dit dan af. (of zoeken het bewust of onbewust elders, ook dit geldt voor mannen en vrouwen) Communicatie is er dan vaak ook nog niet voldoende zoals je zal willen en alle dagelijkse dingen die MOETEN, nemen de meeste tijd in beslag waardoor dingen die echt belangrijk zijn komen dan in gedrang. Een heel gedoe dus waar we allemaal niet om gevraagd hebben maar wel meemaken.

Helaas vergeten we een groot onderdeel in dit verhaal, namelijk de liefde voor jezelf!! Kiezen voor wat goed voelt voor jou! In welke fase je ook zit, denk aan jezelf want als je niet meer kunt glimlachen naar jezelf in de spiegel en positief naar jezelf kunt kijken, hoe kan een ander dit dan wel doen? Ik heb wel eens tegen klanten van mij gezegd dat ze voor de spiegel moeten gaan staan en 3 dingen moesten opnoemen waar ze het meest van hielden. Je raad het al, gezin, kinderen man, moeder alles kwam voorbij, behalve zijzelf. Een groot deel van depressies hebben met (los van het feit dat het vaak zaken zijn uit het verleden of het niet meer aankunnen van stress etc.) zelf liefde, zelfwaardering te maken. Niet genoeg tijd nemen voor jezelf om dingen te doen voor jou, je niet meer schuldig voelen omdat je hebt gekozen voor een serie kijken, ipv de was te doen. Loving life starts with loving yourself! Als je dit bereikt hebt en gaat werken aan datgene wat jou gelukkig maakt, dan ben je niet bezig met het krijgen/afdwingen van liefde van anderen om je goed te voelen. Je hebt dit dan niet nodig, je straalt meer en staat meer open, open voor de liefde van anderen. Dus?!

Voor jezelf: Meer met een glimlach naar jezelf kijken in de spiegel, zonder een “jeetje wat zie ik er weer uit” of “wat lelijk mijn haar zo”. NEE! Start met een compliment, eentje maar en een glimlach en je zult zien dit werkt. Een keer per week doe je een activiteit wat je leuk vind buitenshuis en binnenshuis 1 uur per dag maak je tijd voor jezelf. Een serie kijken, nageltjes lakken, maskertje op enz. Denk erom, niet schuldig voelen! Begin ook eens met het koken wat jij lekker vind, ipv altijd maar rekening houden met wat de andere gezinsleden wel of niet lusten, vaak moeten wij het koken dus dan mogen we ook kiezen, toch?

Voor je relatie: Communiceren, praten en maak contact. Niet in 1 keer dames we moeten ze niet afschrikken, dit zijn ze vaak niet gewend. Nee ik bedoel direct uitspreken op een kalme rustige manier (zo feitelijk mogelijk) als je iets niet ok vindt, rustig aan je grenzen aangeven ipv wachten tot er ruimte is om te praten. (omdat de kinderen erbij zijn, willen we ze beschermen, maar ze zijn niet gek he. Wat zij dan denken is dat ze iets niet mogen weten. Wat we dan vaak niet doorhebben is dat we onze kinderen leren om geheimen te bewaren ipv leren om alles bespreekbaar te maken) Met direct aanhalen, uitspreken op een rustige manier, voorkom je dat je het gaat opsparen tot de bom barst en alles met emotie eruit komt. Vaak trekken we de ouwe koeien ook nog eens uit de sloot. Bereik je geen begrip mee maar alleen irritatie. De boodschap gaan ze dan echt niet snappen of onthouden. Terwijl je wel degelijk iets kwijt wilt wat belangrijk is. Her ontdek elkaar, ga een keer in de maand op date night met jullie 2 zonder kids of vrienden, familie. Probeer weekendjes weg te gaan of zelfs samen op vakantie te gaan. Film avond een keer in de week en lekker knus op de bank. Geloof me probeer, geef niet gelijk op, bespreek dingen en laat het niet allemaal maar gebeuren en over je heen gaan. Als je samen eraan wilt werken dan ga ervoor, zoek uit of dit lukt en dan heb je er alles aan gedaan en zul je niet met een “wat als gevoel” eindigen omdat je er klaar mee bent. Als je partner er niet open voor staat of er spelen andere dingen, dan komt dit snel genoeg aan de orde en kies voor wat jij wil en waar jij gelukkig van wordt. We leven maar 1 keer op deze aarde (in dit leven in ieder geval;-)

Het leven is veel te kort om ongelukkig te zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schuiven naar boven